De eerste prijs van de compagnie voor het handgranaatwerpen.
Model 1928
![Afbeelding](http://i53.tinypic.com/2vnqv6e.jpg)
Met bijhorende diploma
![Afbeelding](http://i53.tinypic.com/66vmmp.jpg)
Het insigne is eentalig Frans, het diploma heeft aan de ommezijde een Franse tekst.
![Afbeelding](http://i56.tinypic.com/1j3ndg.jpg)
Moderators: Exjager, piot1940, Bram1940
marcbrans schreef:Heb dat altijd mooie stukken gevonden, spijtig dat ik ze van de hand gedaan heb![]()
Heb zulk een diploma nog wel ergens, eens kijken wat daar op staat.
Marc
Paddy schreef:Ik heb net dezelfde in mijn verzamelingjef schreef:Hallo Paddy,
Dit ziet er ongeveer een medaille uit zoals op Uw diploma.
Echter Belgisch is verkeerd gespeld. Blijkbaar nooit uitgereikt ofwel een misslag.
Jef![]()
Dus hebben wij er weer wat vragen bij.
marcbrans schreef:Heb alleen nog maar deze medaille gezien met de foutieve spelling. Is wel degelijk gebruikt want er zijn mij genaamde stukken bekend in verzamelingen.
Volledig ter zijde: de messing 2-frank stukken van Belgisch Kongo die in 1943 bij de Franklin Munt geslagen zijn, hebben ook diezelfde foutieve spelling; algauw vervangen door de ronde stukken geslagen in Pretoria, S-A.![]()
Marc
Paddy schreef:In 1848 werd de eerste "Prix de Tir" ingesteld:
Om de « l’amour propre » te bevorderen tussen de manschappen werd tegelijk met het reglement een schuttersprijs ingesteld. De prijzen waren de inzet van de jaarlijks gehouden schietwedstrijden en waren als volgt verdeeld :
Per bataljon :
- Een eerste en tweede prijs voor de onderofficieren
- Idem voor de rekruten
- Zes eerste en zes tweede prijzen voor de « anciens » (twee per compagnie)
De eerste prijs was een steekspeld met ketting in zilver met als opschrift « Premier Prix de Tir ». De tweede prijs was identiek maar vervaarduigd in verzilverd koper (argent-neuf) en natuurlijk met « Second Prix de Tir » .
De wedstrijd was voorbehouden aan de militairen die zich in de 1é klas hadden geplaatst en in de loop van het jaar minstens 40 punten hadden gescoord. Voor de « jeunes soldats » was 30 het minimum, maar de punten behaald bij de classificatie werden niet meegeteld. De adjudant-majoor was verantwoordelijk voor het aanduiden van de deelnemers. Er werd getracht om de wedstrijd op een dag af te werken. De eerste deelnemers waren de onderofficieren, gevolgd door de korporaals en « anciens » en tot slot de rekruten.
De bataljons-commandant kondigde de wedstrijd aan en bracht iedereen op de hoogte van het reglement, de adjudant-majoor werd aangesteld voor het opschrijven van de punten en voor het in goede orde te laten verlopen van het concours.
Tijdens de wedstrijd vuurde iedere deenemer vijf schoten na elkaar af vanuit een positie die hem het best lag, het wapen mocht enkel met de handen gefixeerd worden. De deelnemers waren gekleed in volledige gevechtsuitrusting. Er werd gevuurd op de klassieke schietschijf, alleen was de roos van 25 cm. verkleind tot vijf cm. ! Iedere keer men de cible raakte leverde dit 20 punten op, een roos telde dubbel en de punten die men tijdens het afgelopen jaar had behaald werden meegeteld in het eindresultaat. De winnaar was natuurlijk wie het meest aantal punten behaalde. In geval van een gelijkstand werd per man een extra schot afgevuurd. De adjudant-majoor had dan de opdracht om tot op de millimeter na te gaan wie van de twee schutters het middelpunt van de roos had geraakt, waarna de winnaar werd bekend gemaakt.
De prijzen werden door de bataljons-commandant plechtig overhandigd na de wedstrijd terwijl het volledige bataljon was aangetreden. Wanneer een militair twee jaar na elkaar dezelfde prijs behaalde werd het « insigne » niet opnieuw uitgereikt maar ontving hij voor een eerste prijs zes franc, voor een tweede drie franc. (De soldij was in 1847 voor een soldaat ongeveer 20 à 25 centiemen per week) Nooit mocht een prijs uitgereikt worden die minder was dan de gene die men het vorige jaar behaald had. Indien men het voorgaande jaar een eerste prijs had gekregen en de volgende wedstrijd op een tweede plaats eindigde moest zijn prijs afstaan aan degene die op hem volgde. Met andere woorden de tweede werd automatisch derde als hij het jaar daarvoor eerste was
Al wie tijdens deze sessie een eerste prijs had behaald werd afgevaardigd voor « le Grand Prix de Tir du Régiment ». Deze wedstrijd werd gehouden in aanwezigheid van de korpsoverste en zijn staf. Een van de adjudant-majoors was verantwoordelijk voor de iets complexere puntentelling. Iedere schutter had drie kogels, na het vuren was het de taak van de adjudant om héél precies, tot op de millimeter, van het middelpunt van de kogelinslag tot hetzelfde punt in de roos te meten. De drie afstanden werden samengeteld en de kortste hiervan won de wedstrijd.
Er werd gestreden in een enkele groep, waardoor slechts een man per regiment de winaar kon zijn. Tijdens een plechtig defilé werd door de korpsoverste de prijs overhandigd. Deze bestond uit een insigne van verguld zilver, twee gekruiste karabijnen voorstellende, dat op de linker bovenmouw werd gedragen . De trotse eigenaar van dit juweel, onderofficier, korporaal of soldaat, werd bovendien één jaar vrijgesteld van « corvée » en wanneer men een jaar later er inslaagde om een tweede maal de eerste prijs te behalen werd 30 franc gegeven in plaats van een insigne! ! !
(Bron: Journal Militaire Officiel, 1849, blz. 81-107)
[link2]ABL 1914,http://www.abl1914.be/organisatie/schie ... ht1849.htm[/link2]
Iemand meer info over de schuttersprijs in latere periodes?
Paddy schreef:Enkele varianten:
piot1940 schreef:Heel wat bijkomende informatie kan je vinden op
[link2]Schietprijzen,http://users.skynet.be/Belgian.militaria/shooting.htm[/link2]
[link2]onderdeel van de website van Peter Verstraeten,http://users.skynet.be/Belgian.militaria/index1.html[/link2]
m vr gr, Jean
Paddy schreef:Een pre WOI model:
3ieme Prix de Tir
![]()
[/quote]Paddy schreef: 3ieme Prix de Tir
![]()