inentingen (no covid-no nonsens)

Sterke verhalen waar het Belgische leger centraal staat.

Moderators: Exjager, piot1940, Bram1940

Gebruikersavatar
tsjokke
Berichten: 293
Lid geworden op: 29 mei 2011 19:28

inentingen (no covid-no nonsens)

Bericht door tsjokke » 30 jul 2021 21:14

Bij dit artikel mag een beetje zout genomen worden,maar niet overdrijven daarmee hé !
Bah! In deze onzalige tijden kan je geen TV-zender meer aanzetten of je krijgt beelden van met een stokje in neuzen peuterende of met een spuitje zwaaiend medisch personeel in beeld.Maar er moet gezegd worden dat de inentingen zeer professioneel georganiseerd zijn en ook zo uitgevoerd worden. Ik heb probleemloos de vaccinaties doorstaan.
Maar vroeger, niet in een lang vervlogen oudheid ,bij het begin van onze dienstplicht, werden zelfs de vooraf gehoorde griezelverhalen van oude anciens uit familie of kennissenkring gewoon bewaarheid.In 1970 werden in cmv (centrum militaire vorming)Koksijde nog inentingsapparaten gebruikt die tegenwoordig enkel nog in griezelfilms gebruikt worden en door de hedendaagse generatie enkel als klisteerspuiten beschouwd worden. Spuiten dus met 2 steunringen (voor de wijs-en middenvinger) en een mogelijk volume van een kwart van een 25 cl bierglas -schat ik zo. Vooral de vooraf circulerende verhalen over de spuit onder de schouderbladen was aanleiding tot angstig zwetende lijven in de langzaam aanschuivende rij die soms ietwat sneller opschoof door flauwgevallen sukkelaars die dan naast de file werden gereanimeerd Vooral de circulerende legenden betreffende de schattingen van de lengte en de dikte van de naald , opgeklopt door de eigen fantasie ,waren meestal debet aan het ter aarde dwarrelen van menige nieuwbakken landsverdediger..

Na vaccinaties was geen weekend naar huis of uitgang uit de kazerne mogelijk.Dus strikte Quarantaine.
Toendertijd waren wij weliswaar niet bevreesd voor de aanwezigheid van tracking chips in het serum zoals doemdenkers tegenwoordig steeds weer pretenderen. De enige chips die we toendertijd kenden waren uiteraard de aardappelchips in kleine zakjes. Niet te verwarren met de zesvoudiggrote zakken die hedentendage gebruikelijk zijn.
Later, tijdens mijn beroepsperiode in Duitsland werden deze inentingen stipt op tijd vernieuwd aangezien we jaarlijks zendingen naar het buitenland,in casu Griekenland, deden.

Later, na mutatie naar de technische school van de luchtmacht was er gedurende 6 jaren van deze medische perforeringen geen sprake meer.
Totdat ik weer door een aangevraagde mutatie in kb (10wing kleine brogel) terechtkwam.
Automatisch kwam ik op de lijst voor uitzendingen naar nato-maneuvres en andere actieve interventies.
Dus werd ik zekere dag dringend ontboden naar de infirmerie om achterstallige inentingen te ontvangen en de inentingskaart weer te valideren.

Ik werd ontvangen door een uitgebreid team dat ongeduldig en al demonstratief met gevulde spuitjes stond te zwaaien.
En jawel hoor! De ene stond al links een spuitje in mijn arm te wringen tegelijk met eentje die rechts van mij hetzelfde deed terwijl ook al achter mij een derde aanstalten maakte om me tussen de schouderbladen te prikken.EN DIT IS ABSOLUUT WAAR.Zo bont had ik ik het nooit tevoren meegemaakt.

Vervolgens werd nog een lepeltje spul gepresenteerd tegen ik weet niet meer wat-vermoedelijk polio -alvorens ik met een up-to-date certificaat wandelen gestuurd werd. Weer volledig geschikt voor de dienst noemen ze dat dan.

Plaats reactie

Terug naar “Sterke verhalen - histoires fortes”